تکثیر گیلاس و آلبالو
مقدمه
ارقام مختلف گیلاس و آلبالو از لحاظ ژنتیکی هتروزیگوت هستند و میوه های درختان بذری آنها شباهت بسیار کمی با میوه های والدین اصلی آنها دارند. لذا اگر هدف، تکثیر این درختان با حفظ خصوصیات انها باشد، باید از طریق بعضی روش های رویشی ( غیر جنسی) تکثیر شوند. تکثیر مستقیم پیوندک بر روی ریشه ی خودش بویژه در ارقام گیلاس، بسیار مشکل است و فقط شمار کمی از درختان گیلاس و آلبالو از این طریق تکثیر می شوند.
این درختان معمولا از طریق کوپیوند یا چوپیوند رقم مورد نظر بر روی یک پایه ی سازگار تکثیرمی شوند. در این رابطه معمولا بیشتر از پایه های بذری استفاده می شود و چنانچه هدف فقط تهیه ی یک سیستم ریشه ای برای پیوندک و راهی برای تکثیر آن باشد، سایر ویژگی های نسبتا خوب پایه ی بذری و اثراتی که بر رشد و باردهی پیوندک دارد، زیاد مورد توجه قرار نمی گیرد. بسیاری از پایه ها، مخصوصا پایه هایی که صفات مفیدی از جمله مقاومت در برابر بیماری ها یا کنترل رشد را برای پیوندک فراهم میکنند، از طریق رویشی تکثیر می شوند.
امروزه با توسعه ی روش های تکثیر آزمایشگاهی (ریز ازدیادی)، تکثیر ارقام گیلاس و آلبالو بر روی ریشه های خودشان ساده تر شده است. اما انجام چنین کاری و تولید درختان از این طریق نیازمند آزمایش های بیشتری است و لذا هنوز ایجاد درختان جدید بااستفاده از کوچیوند یا کوپیوند بر روی پایه های مناسب، روش اصلی تکثیر گیلاس یا آلبالو به شمار می رود.
در احداث باغ، پرهزینه ترین فعالیتی که وجود دارد، هزینه ی خرید نهال های جوان گیلاس یا آلبالو از خزانه است. لذا نهال ها و قیم هایی که باید برای تکیه گاه آنها خریداری شود ممکن است حدود نصف هزینه ی کل احداث یک باغ نیمه متراکم را شامل شود. بنابر این نتیجه گرفته می شود درختانی باید در باغ کاشته شوند که سالم، خوش فرم و زود بارده باشند.