خزانه ی درخت میوه گیلاس و آلبالو

محل خزانه   گیلاس و آلبالو

محل مناسب برای خزانه ی درخت میوه مکانی است که به جای داشتن پستی و بلندی، هموار وصاف باشد تا بدین ترتیب استفاده از ماشین های قلمه زنی و برداشت کننده ی نهال ها از خزانه آسان تر شود. در مناطقی که سرمای بهاره دارند، معمولا یک شیب ملایم رو به جنوب در نظر گرفته می شود تا در طول سال خاک زود تر گرم شود و شکوفایی و رشد جوانه ها سریع تر صورت گیرد. خزانه باید در برابر بادهای شدید حفظ شود زیرا نه تنها این کار موجب حفاظت از نهال های جوان می شود، بلکه باعث می شود جوانه های پیوندک که تازه به وجود آمده اند، در اثر وزش باد بریزند. در احداث بادشکن ها معمولا از درختانی از قبیل توسکا، سپیدار و بید استفاده می شود تا جلوی بادهای شدید گرفته شود و بدین وسیله اثرات مثبت بادشکن ها تا فاصله ای معادل 10 برابر ارتفاعشان وجود خواهد داشت ( یعنی به عنوان مثال، اگر ارتفاع بادشکن 10 متر باشد، نهال ها تا شعاع 100 متری بادشکن، از باد حفظمی شوند.). انتخاب باد شکن باید دقیق باشد، چون بسیاری از بادشکن ها میزبان ثانویه ی بیماری های خسارتزا از قبیل بیماری برگ نقره ای نام انگلیسی ناخوانا بود تصویر شماره 139 می باشند. در مناطقی که یخ زدگی تابشی طی فصل بهار مشکل ساز است باید جاهایی که در نقاط گود واقع شده اند از سرمازدگی حفظ شوند، زیرا امکان دارد که صدمات قابل توجهی به شاخساره های جوان وارد شود. بادشکن های متراکم نیز که ب صورت یک خط در سراسر نقاط شیب دار امتداد دارند با ممانعت از جریان یافتن طبیعی هوای سرد، مشکلات مشابهی را به وجود می آورند.

خاک خزانه  گیلاس و آلبالو

مناسب ترین خام برای خزانه ی درختان میوه خاکی است که عمیق، حاصلخیز، دارای زهکشی مناسب و بافت متوسط،حاوی مقار کافی از مواد آلی و دارای مقادیر متعادل از مواد غذایی باشد. خاک های عمیق و دارای بافت سبک ب سرعت رطوبت و مواد غذایی خود را از دست می دهند و با وجود اینکه کشت بر روی این گونه خاک ها، در شرایط آب و هوایی بسیار راحت است، اما نیازمند مدیریت دقیق و آبیاری مناسب نیز هستند تا بتوان از آنها درختان خوبی به عمل آورد. خاک های سنگین رسی زمانی که مرطوب باشند، برای کشت و کار مشکل سازند و علاوه بر این، در فصل بهار نیز دیر گرم می شوند. خاک خزانه نیز باید دارای مقادیر قابل توجهی از عناصر غذایی تامپون ( متعادل کننده ی pH خاک) باشد و نباید بعد از بارش سنگین باران به صورت کپه ای در آید یا فرسایش یابد.

در اواخر پاییز یا زمستان خاک خزانه را شخم می زنند و بعد از آن سله شکنی می کنند تا زمین مناسب کشت ایجاد شو. زمانی که خاک خیس باشد یا احتمال برود که بافت خاک دچار تغییرات مضر می شود، هرگز نباید سله شکنی را انجام داد. خاک هایی که لایه ی سخت زیرین دارند مانع جدی برای جلوگیری از زهکشی و رشد ریشه به بخش های پایینی ان به شمار می روند. با این وجود در جاهایی که امکان انجام هیچ کاری دیگری وجود ندارد، لایه ی سخت را باید با کمک تجهیزات مناسب خاک ورزی از بین برد.

در جاهایی که قبلا گیلاس یا سایر درختان هسته ار کشت شده اند، ممکن است شماری از امراض و بیماری های ناشی از بازکاشت، اثراتی از خود نشان دهند. این عارضه را می توان با یک تناوب کشت مناسب و یا یک پوشش علفی که عمر طولانی دارد، به میزان زیادی کاهش داد. بقولات نیز که تامین کننده ی ازت خاک هستند، باعث کاهش بعضی از عوارض و مشکلات بازکاشت در چنین زمین هایی می شوند و حاصل خیزی خاک برای احداث خزانه را نیز بهبود می بخشند. در جاهایی که خاک علائمی از کشت قبلی دارد و در ضمن وقت کافی برای تناوب وجود ندارد، تنها راه موجود ضدعفونی کردن خاک می باشد. در این رابطه انتخاب یک ماده ی شیمایی ضدعفونی کننده، بر اساس عوارض بازکاشت و محدودیت های قانونی که در استفاده از مواد شیمیایی وجود دارند، صورت می گیرد. در جاهایی که احتمال خسارت از نماتد وجود دارد، ترکیبی از دی کلرو پروپان-دی کلرو پروپن ( دی دی) می تواند به عنوان بهترین راه حل توصیه شود. اما باغدارانی که بیشتر تمایل دارند برای رفع این مشکل از روش های بیولوژیکی استفاده کنند ممکن است ترجیح دهند قبل از استفاده از زمین جهت خزانه، برای کاهش جمعیت نماتد ها، از کشت گل همیشه بهار استفاده کنند. در جاهایی که قارچ ها عامل بازدارنده ی بازکاشت بوده اند، مواد شیمیایی از قبیل متیل بروماید، فرمالین یا کلروپیکرین موثر واقع شده اند. هیچ یک از مواد شیمیایی نام برده از نظر بهداشتی برای استفاده مناسب نیستند و لذا فشار های زیست محیطی منطقه ای می توانند مانع استفاده از این مواد در خزانه های نزدیک شهرها شوند. خاک هایی نیز که آلوده به عامل بیماری زای گال طوقه (Agrobacterium tumiefaciense) هستند را نیز نباید در احداث خزانه به کار برد.

نوع گیاهی که قبلا در زمین خزانه کشت می شده است، در تعیین وضعیت مواد غذایی و pH خاک اهمیت دارد. کمبود کلیه ی عناصر غذایی اصلی و عناصر کم مصرف را می توان با یک کود دهی برطرف کرد. در جاهایی که امکان استفاده از کود های دامی وجود دارد، ترکیبی از کود های کاملا پوسیده می تواند علاوه بر بهبود ساختمان خاک ازت خاک را نیز تامین کند. pH پایین خاک (کمتر از 0/5 ) می تواند عورض فیزیولوژیکی شدیدی از قبیل سرخی را به وجود آورد که در واقع مربوط به مسمومیت ناشی از منگنز است. در مناطقی که pH خاک خیلی زیاد است ( بیشتر از 0/8 ) ممکن است مشکلاتی اط قبیل کمبود آهن و کلروز برگ ها به وجود آیند. دادن آهک به خاک باعث افزایش pH خاک می شود و استفاده ی مداوم از کود های اسیدی، pH خاک را کاهش می دهد.