فنون آبیاری درختان گیلاس و آلبالو

آبیاری ممکن است به روش های مختلفی انجام شود. می توان جوی هایی در نزدیکی درخت یا فضاهای وسیع تری در زیر درخت (کرت) به وجود آورد و آنها را به طور موقتی غرقاب کرد (آبیاری غرقابی یا کرتی) در سایر روش ها از آب پاش هایی که آب را به اطراف پخش می کنند و معمولا در زیر درخت و نزدیک سطح خاک کار گذاشته می شوند و همچنین از سیستم قطره ای که آب را به آرامی از طریق لوله های مویین یا نازل های روی سطح خاک منتشر می کنند استفاده می شود. آبیاری جوی و پشته ای، غرقابی یا بارانی تمام سطح خاک را خیس می کنند و در صورتی که آب به حد کافی وجود داشته باشد، تمام حجم ریشه ها را نیز با آب می پوشانند. اما در آبیاری قطره ای که ممکن است در یک یا چند نقطه از درخت استفاده شود، فقط بخشی از حجم ریشه خیس می شود و لذا باید بیش از سایر روش های مرسوم مورد استفاده قرار گیرد. تاکنون نتایج این تفاوت ها در موفقیت کشت گیلاس و آلبالو مشخص نشده اند. گیاهان از طریف بستن روزنه ها و کاهش رشد، در مقابل تنش خشکی عکس العمل نشان می دهند. روزنه ی بسته باعث کاهش تبادل گاز می شود و بدین وسیله تعرق و فتوسنتز کاهش می یابند. بارزترین نشانه ی تنش خشکی اولیه، کاهش رشد جوانه ی انتهایی و میوه است. در هلو و گلابی اگر آبیاری به طور صحیحی کنترل شود باعث موفقیت تلاش های صورت گرفته در راستای کاهش رشد اضافه ی جوانه ی انتهایی و به حداقل رساندن تاثیر این عمل بر رشد میوه می شود (برای این منظور باید آبیاری طوری کنترل شود که علاوه بر ممانعت از رشد اضافی جوانه ی انتهایی، موجب کاهش رشد میوه نشود). این روش که آبیاری کم تنظیم شده (RDI) نامیده می شود، برای درختان گیلاس و آلبالو موفقیت آمیز نمی باشد، زیرا میوه های این درختان در اوایل تابستان و همزمان با رشد فعال جوانه ی انتهایی می رسند. لذا از آنجایی که بازار بیشتر گیلاس و آلبالو هایی را می پسندد که میوه های بزرگی دارند، این درختان را باید در مجموع برای به حداقل رساندن کسری آب آبیاری کرد. معمولا هدف از این کار، حفظ پتانسیل بالای آب برگ تا حد امکان است. در نیمکره ی شمالی برداشت گیلاس و آلبالو با توجه به آب و هوای منطقه، از ماه مه تا ژولای لغایت اوایل آگوست صورت می گیرد. در بیشتر نقاط، گرم ترین زمان تابستان، بعد از برداشت گیلاس و آلبالو آغاز می شود. اگر ذخایر کربوهیدرات تولید شده باشند و جوانه های گل برای محصول سال بعد تمایز و رشد کرده باشند، می توان به راحتی از آبیاری باغ در این مرحله چشم پوشی کرد. تبخیر زیاد و بی توجهی به نیازهای آبیاری باعث می شوند تا پتانسیل آبی گیاه بسیار کاهش یابد. درختان گیلاس و آلبالو با ریزش برگ ها و تنظیم اسمزی کاملا بنیادین، در مقابل کاهش پتانسیل آب عکس العمل نشان می دهند. جالب اینجا است که برگ هایی که روی درختان خشک شده و باقی می مانند، به میزان قابل توجهی از شدت فتوسنتز بالایی برخوردارند.