ارتباط ترک خوردگی با مرحله ی رشد میوه  گیلاس و  آلبالو

 مراحل رشد میوه در گیلاس و آلبالو قبلاً به طور خلاصه توضیح داده شد (فصل ۸). آگاهی از رابطه ی حساسبت به ترک خوردگی با مرحله ی رشد میوه به این دلیل برای باغدار اهمیت دارد که وی را قادر می سازد تا تصمیماتی منطقی درباره ی حفاظت محصول در مقابل ترک خوردگی اتخاذ کند. همچنین این آگاهی در بررسی سازوکار ترک خوردگی و تعیین شاخص های آن اهمیت دارد. معمولاً ترک خوردگی شدید تا مرحله ی سوم رشد میوه مشاهده نمی شود و بعد از آن حساسیت به این عارضه تا زمان برداشت به سرعت افزایش می یابد.

ون یکی از ارقام شاخص است که شروع ترک خوردگی آن در اوایل مرحله ی سوم رشد به خوبی مشاهده می شود. این نتیجه با تجربه ی تجاری آن (میوه های رقم ون در بعضی سالها باوجود این که هنوز سبز بودند، ترک می خوردند) منطبق بود.

باوجود این که در اکثر ارقام با افزایش سن بلوغ، میزان حساسیت به ترک خوردگی افزایش می یابد، اما نمونه هایی نیز وجود دارند از این قاعده تبعیت نمی کنند. ظاهراً علت این مسأله شرایط اقلیمی قبل از شروع نمونه گیری است که بر حساسیت میوه ها به ترک خوردگی تأثیر می گذارد.

کاهش قابل توجهی که در حساسیت به ترک خوردگی در بعضی ارقام بعد از زمان معمول برداشت مشاهده می شود احتمالا مربوط به کاهش فشار تورژسانس است که بعد از رسیدن  محصول رخ می دهد. ورنر و بلودجت نشان دادند میوه هایی که تورژسانس کمی دارند، شاخص ترک خوردگی شان ۳۰٪ کمتر از میوه های معمولی است.

اما به رغم انحرافات متداولی که از حالت معمول وجود دارد بیشتر تحقیقات نشان داده اند که فعالیت در زمینه ی جلوگیری از ترک خوردگی باید در نیمه ی آخر مرحله ی سوم رشد متمرکز شود. این دوره نسبتا کوتاه با حداکثر حساسیت به ترک خوردگی نشان دهنده ی دقت در انتخاب زمان ارزیابی ترک خوردگی است.