حفاظت میوه های گیلاس از آسیب پرندگان و باران

267 سر تیتر

مقدمه

در تمام جهان، پرندگان جزء، آفات اصلی مراحل مختلف رشد بسپاری از محصولات کشاورزی محسوب می شوند. درختان گیلاس و آلبالو در هر جایی از جهان که کشت می شوند نسبت به ابن مساله حساسند. این مشکل تازگی ندارد به طور ، که در سال ۱۵۶۶ میلادی نیز طی یک حرکت از سوی پارلمان انگلیس، برای سر تعدادی از پرندگان و همچنینر، حیواناتی که به نحوی آفت تلقی می شدند جایزه گذاشته در این رابطه سهره (Pyrrhula pyrrhula) به عنوان یکی از موجودات مخرب میوه در مرحله ی جوانه زنی عنوان شده بود و برای هر سرش،یک جایزه داده می شد، اما در مورد سارها (Sturnus vulgaris)به ازای هر ۱۲ سر این مبلغ پر اخته می شد ، در بریتانیا و بسیاری از نقاط اروپا سار متداولترین عامل خسارت به میوه های گیلاس و آلبالو محسوب می شود. باوجود این که سار عامل اصلی خسارت به میوهای در حال رسیدن و همچمین میوه های رسیده در جنوب بر یتانیا  می باشد، اما مقادیر کمتری  از خسارات را می توان به توکا (Turdus merula) و زاغ کبود ( Garrulus  glandarius) نسبت داد . رایت و برو نشان دادند. که خسارت می تواند به محض تشکیل هسته ی میوه، به میوه های سبز گیلاس و آلبالو نیز وارد شود و عامل اصلی در این رابطه کبوتر جنگلی ((Columba palumbus  می باشد.

سارها برای گیلاسکاران کانادایی ، بلژیکی و هلندی   مشکلات مشابهی را به وجود آوردند. در همان زمان در ایالت نیویورک آمریکا مشخص شد که سینه سرخ ها (Turdus migratorius)نیز مانند سارها عامل بخشی از این خسارت ها هستند  گارینو گزارش کرد که در ایالت میشیگان آمریکا، علاوه بر سینه سرخ و سار، نوعی توکا  (Quiscalus quiscula) نیز به گیلاس و آلبالو آسیب می زند. در میشیگان، آسیب سار به آلبالوی موت مورنسی، یک مشکل خاص محسوب می شود.

زیان های اقتصادی وارده به گیلاس و آلبالو در اثر آسیب پرندگان ناشی از سه عامل است. علاوه بر زیانی که در اثر تغذیه ی پرندگان به محصول وارد می شود، مقداری از میوه ها نیز به علت آلوده شدن میوه های سالم خراب می شوند. علاوه براین ها، به علت احتمال بسیار زیادی که در رابطه با آسیب زدن پرندگان به درختان میوه در اکثر سال ها وجود دارد، باغبان ها به این فکر می افتند که میوه را قبل از این که کاملا برسد برداشت کنند با توجه به این که بخش مهمی از افزایش اندازه ی میوه، چند روز قبل از برداشت رخ می دهد، چیدن زود هنگام میوه می تواند عملکرد محصول را کاهش دهد. برآوردهای مختلف از میزان خسارت پرندگان به محصول درختان گیلاس و آلبالو نشان داده اند که این میزان در هفته ی قبل از رسیدن محصول، از محدود ۱۰%  تا حدود ۹۰% میوه ها (وی، ۱۹۶۸) را شامل می شود. در یک شرکت آمریکایی پشتیبانی کشاورزی باغات آلبالو در میشیگان، در سال ۱۹۷۲ چنین برآورد  شد که پرندگان بیش از 4/17 درصد میوه را مصرف می کنند این خسارات می تواند در داخل تاج درخت متغیر باشند، به ویژه هر چند درخت بزرگ تر باشد این مساله بیشتر صادق است. در یک باغ ۱۶ هکتاری در بریتانیا خسارت انشعابات پایینی تاج درخت ۱۴% عنوان شده بود. اما سطوح بالایی آن ۲۱٪ آسیب دیده بودند . این آسیب دیدگی ممکن است از فصلی به فصل دیگر متغیر باشد. وی  مشاهده کرد که باغات کوچکتر در مقایسه با باغات بزرگ تر به نسبت بیشتری دچار زیان و ضرر شدند و همچنین ارقام زودرس و سیاه نسبت به این مسأله حساس تر از ارقام دیررس و سفید بودند.

نتایج حاصله در بریتانیا چنین نشان می دهند که به غیر از سارهایی که عمری کمتر از ۶۰۰ ساعت دارند. و همچنین آنهایی که عمرشان بیش از ۱۸۰۰ ساعت است و بیشتر رو به بلوغ می روند، اکثر سارهایی که از باغات تجاری تغذیه می کنند، سارهایی جوان هستند. فعالیت سارهای جوان در باغات گیلاس و آلبالو که از سایر نقاط و همچنین تا حدودی از بریتانیا به ثبت رسیده است، نشان می دهد. باوجود این که سارهای بالغ اصولاً از روی زمین تغذیه می کنند، اما سارهای جوان بیشتر از روی درخت تغذیه می کنند. فیره  عقیده داشت که این تفاوتهای رفتاری مانع رقابت سارهای جوان با سارهای پیرتر بر سر موجودات خاکزی می شود.

در سایر بررسی ها، سامرز نشان داد که سارهای داخل قفس نمی توانند وزنشان را فقط با مصرف گیلاس و آلبالو حفظ کنند و حداکثر جذب میوه در آنها، ۲۵ عدد میوه (حدود 5/1 برابر وزن خود پرنده) در روز بود. علاوه بر این، مشاهده شده بود که میانگین زمانی که پرندگان در باغ سپری می کنند، ۲۸ ساعت بود و این میزان طولانی تر از زمان لازم برای صرف ۲۵ میوه بود.

سارها در نقاط جنگلی آشیانه های شبانهای را تشکیل می دهند که می تواند سارهای دیگر را از شعاع 30 کیلومتری به خود جذب کند و بدین ترتیب جمعیتشان به چند میلیون پرنده برسد. با تجمع این پرندگان به هنگام عصر، آنها می توانند در دستجات بسیار بزرگ از نزدیکی آشیانه هایشان تغذیه کنند .این مشاهدات کمک می کند تا آسیبی را که سارها در اثر تغذیه و تخریب به محصول وارد می کنند، در مقایسه با پرندگانی از قبیل کلاغ  انگلیسی که به صورت تنها زندگی می کنند قیاس نمود.

مشاهدات فیبره نشان دهنده ی رابطه ی بین میزان میوه ی رسیده در باغ با میزان فراوانی سارها و تعداد افراد برداشت کننده ی محصول در یک باغ تجاری معمولی انگلیسی با درختان بزرگ است در این باغ ارقام طی زمانهای مختلف می رسیدند و بیشترین میوه برای برداشت در ماه ژولای وجود داشت.

در اوایل فصل، تعداد پرندگان افزایش می یابد، اما در صورتی که برداشت کنندگان بیش از حد مورد نیاز باشند، می توانند میوه ها را با سرعت برداشت کنند تا آسیب به میوه را به حداقل برسد. این مسأله اگر دیرتر انجام شود، با توجه به فراوانی میوه ی رسیده، می توان با افزایش تعداد افراد برداشت کننده خسارات سارها را کاهش داد. پیاده کردن این راهکار در بعضی از کشورها مشکل است، زیرا هزینه های کارگر زیاد است و مسأله ی عدم وجود نیروی کار که به علت رقابت سایر صنایع در جذب کارگر به وجود می آید نیز در آنها وجود دارد. عملیات مدیریتی باغ نیز بر میزان جلوگیری از خسارات وارده از سوی پرندگان تأثیرگذارند. در این رابطه، تنها عاملی که بیش از بقیه اهمیت دارد، اندازه ی درخت است. به عنوان مثال، برداشت سریع و به موقع محصول درختان بزرگ که جای زیادی برای نشستن و تغذیه ی پرندگان دارند، به منظور جلوگیری از دسترسی پرندگان به میوه های رسیده، کار مشکلی است و علاوه براین، اندازه ی بزرگ این درختان، تاثیر و کارایی سایر روش هایی را که به منظور کاهش خسارت پرندگان انجام می شوند، محدود می کند.

دومین عامل اصلی کاهش محصول، درست قبل از برداشت یا همزمان با آن، ترک خوردن میوه بعد از بارش باران و جذب آب توسط میوه ها است. در این مورد تعدادی از راهکارهای موجود، به ویژه محلولپاشی های شیمیایی که به منظور کاهش آثار این مسأله وجود دارند، در فصل ۱۲ ذکر شده اند. اما اخیراً گیلاسکاران نیوزیلندی نروژی و بریتانیایی که به شدت با مشکل ترک خوردگی ناشی از بارندگی مواجهند، ساختارهای محافظی را که در نزدیکی زمان برداشت بر روی درختان برافراشته می شوند، مورد آزمایش قرار داده اند. در این فصل نتایج اولیه ی حاصل از این ساختارهای بارانی که در برخی موارد جهت محافظت در مقابل پرندگان نیز استفاده می شوند، مورد بحث و بررسی قرار می گیرند.