برداشت کیوی 

برداشت کیوی بسته به آب و هوای محلی و شرایط رشد تابستانی از اواسط آبان ماه، شروع و در اواسط دی ماه ختم می شود و این درست همان زمانی است که هرس زمستانی شروع می شود. تمام محصول هر باغ را در دو چین باید چید. در چین اول، میوه های درشت را می چینند. این کار به میوه های ریزتر امکان می دهد که از فرصت استفاده کرده، بیشتر مواد غذایی از ریشه ها و برگها دریافت دارند و در نتیجه، به سرعت بزرگتر شوند.

برای چیدنش، آنرا از بالای دم یعنی محلی که به میوه متصل است، قطع می کنند به طوری که دم میوه روی درخت باقی بماند. با وجود اینکه در زمان برداشت میوه ها هنوز تا اندازه ای سفت هستند، باز باید با آرامی و دقت، آنها را درجعبه چید و از پرت کردن میوه ها هنگام چیدن به داخل جعبه ها خودداری کرد، چون ضربه خورده و در همان نقطه ضربه بزودی لکه ای پیدا می شود که کمی بعد تخمیر و قارچی شده و میوه را فاسد می کند و چه بسا این فساد را به سایر میوه ها نیز انتقال دهد. برای اینکه پوست میوه با ناخن کارگران خراشیده نشود، بهتر است کارگران هنگام چیدن از دستکشهای پارچه ای استفاده کنند.

در مناطقی که خطر سرمای زودرس وجود دارد یا همه ساله در آنجا بادهای شدید پاییزی می وزود که باعث ساییده شدن سطح میوه ها و یا به زمین ریختن آنها می شود. باید قبل از فرا رسیدن سرما یا باد، میوه ها را چید تا در معرض خطر قرار نگیرند و باغدار از این راه خسارتی را متحمل نشود.

هرگاه تصمیم به نگهداری میوه در سردخانه باشد، آنها را حداکثر 24 الی 48 ساعت پس از چیدن به سردخانه با دمای صفر تا 2 درجه و رطوبتی بین 85 تا 90 درصد منتقل می کنند.

باردهی اقتصادی معمولاً در سالهای 4 الی 5 و حداکثر محصول دهی آن از سال 7 پس از کاشت شروع و در صورت رساندن کود کافی و آب لازم به درختان، سالها این حداکثر ادامه می یابد. در چنین وضعی، مقدار محصول تا حدود 40 تن در هکتار هم در بعضی از واریته ها می تواند برسد اما معمولاً در باغهای کیوی کاری با محصولی حدود 25 تن حساب می شود. میوه کیوی را می توان در محل خنک تا چند هفته نگهداری کرد ولی برای صادرات باید حتماً در سردخانه نگهداری کرد. در شرایط سردخانه کیوی تا 4 ماه یا بیشتر نگهداری می شود.

تقسیم بندی میوه ها بر حسب اندازه و بزرگی یا میزان رسیدن آنها و حذف میوه های لکه دار و بد شکل و آفت زده در بازار پسندی آن از اهمیت زیادی برخوردار است.

میوه کیوی زمانی رسیده و آماده مصرف است که هرگاه با انگشت رویش فشار دهیم، اندکی فرو رود.